Үндсэн Цэс

Ведийн зурхай

Статистик

0 0 9 9 2 9
Users Today : 7
Users Yesterday : 24
Total Users : 9929
Views Today : 7
Views Yesterday : 31
1966 оын эхэн үес бид Шрила Прабхупадатай хамт түүний өрөөнд прасад хүртэж байлаа. Тэнд 6-8аас ихгүй л чин бишрэлтнүүд байсан байх. Гэвч тэнд ямар нэг хоол идэх халбага, сэрээ, хутга байгаагүй. Тэр үед би, бид Баруунд “соёлгүй” гэж тооцогддог, гараараа хоол идэх арга зүйд суралцах хэрэгтэй болсноо хараахан мэдээгүй байсан юм. Энэ нь миний хувьд тэр чигтээ цоо шинэ зүйл байлаа. Ялангуяа хуруу гараа амандаа хүргэж болохгүй, тэгэх аваас энэ нь хэтэрхий зэрлэг бүдүүлэг гэж тооцогддог нь. Тийм байхад бид прасадамаа хэрхэн амандаа хийх болж байна? Би зүгээр л Шрила Прабхупадын хэрхэн идэхийг харж байлаа. Харин тэр хуруугаа амандаа огтоос хүргэхгүй байсан юм. Миний тухайд энэ тал дээр бүрэн бүтэлгүйтэж байлаа. Гэхдээ энэ бол өөр түүх… Шрила Прабхупада, өөрийн номын ахтай холбоотой “сэрээ хутганы” холбоотой нэгэн түүхийг бидэнд ярьж өгсөн юм. Прабхупада: Бон Махараж бид нар нэг удаа түүний зохион байгуулсан фестивал дээр хоол хамт идсэн юм.. Тэр бол “бара-сахиб” хүн л дээ(энгийн утга
Англи, Франц, Орос, Прусс (Герман), Америкийн бүхий л аз хийморьтой хүмүүс нь өөр өөрсдийн улс оронд кхола(бөмбөр), каратал (дэншиг буюу жижиг цан)-уудыг гартаа барьж, Чайтанья Махапрабхугийн нэрийг дахин дахин давтан дуулалдана. Тэр өдөр ирэх цагт санкиртаны давалгаан өндрөөс өндөрт халгин цалгих болно! Ай даа! Тэр өдөр ирэх үед, цагаан арьст британичууд Шачинанданагийн яруу алдрыг энд тэндгүй магтан ярилцацгаах бөгөөд ийн магтан алдаршуулах зуураа тэд гараа алдлан байж, өөр улс орны чин бишрэлтнүүдийг ах дүүгийн ёсоор найрсгаар тэврэх болно. Тэр өдөр хэзээ ирэх вэ? Тэр өдөр ирэх үед тэд, “Ай, Ари ахан дүүсээ! Бид хайрын их далай дахь Чайтанья Девагийн өлмийн өмөг түшгийг олсоон. Одоо биднийг тэвэрцгээ! – хэмээцгээнэ. Тэр өдөр хэзээ ирэх вэ?”   Шрила Бхактивинода Тхакур. Сажжана-Тошани сэтгүүл 1882 он Бэлтгэсэн: Балабхадра дас
Scroll to Top