Spread the love Нэгэн модчин голын эрэг дагуу ургасан модыг цавчиж байгаад сүхээ голд унагачихжээ. Тэрээр сүхэндээ харамсан гашуудаж, нулимс урсган уйлав. Гэтэл тэр даруй гэнэт Бурхан гарч ирээд асуусан нь: –     Чи яагаад уйлав? –     Би яаж уйлахгүй байх билээ дээ? Голд сүхээ унагачихаад юугаараа би гэр бүлээ тэжээх билээ гэхэд Бурхан голоос алтан сүх гаргаж ирээд асуусан нь: –     Энэ чиний сүх мөн үү ? –     Үгүй ээ, энэ миний сүх биш хэмээн модчин хариу өчив. Тэгмэгц Бурхан голоос мөнгөн сүх гаргаж ирээд: –     Тэгвэл энэ л чиний сүх байх даа гэхэд –     Үгүй ээ, энэ ч миний сүх биш гэж модчин хариулав. Эцэст нь Бурхан голоос төмөр сүх гаргаж ирвэл: –     Тиймээ, энэ миний сүх мөн байна хэмээн модчин эр баярлан хөөрөв. –     Чи шударга ариун хүн бөгөөд миний номлол сургаалыг дагаж мөрддөг болохыг би харлаа, гэж Бурхан өгүүлээд, – тиймээс шагнал болгож энэ гурван сүхийг гурвууланг нь ав гэв. Ингээд модчин эр элбэг хангалуун амьдрах болжээ. Гэтэл харамсалтай нь нэгэн удаа

Spread the loveХүн төрөлхтөний олон зууны алдаа   Заримдаа бид хэн нэгэн ноёнтон дээр очин Бурханы цуг буцахуй сэтгүүлийг уншихыг хүсдэг гэвч хариулт нь НАДАД ЗАВ БАЙХГҮЙ гэж хариулдаг. Тэд махан бие болон сүнс хоёроо хамт тогтоон барихын тулд мөнгө олох хэрэгтэй гэдэг гэвч СҮНС гэж юу вэ? гэж асуухад тэд хариулж чаддаггүй. Доктор Мегнатх Саха маш алдартай эрдэмтэн ба чухал уулзалтад явж байлаа гэвч харамсалтай тэрээр явах замдаа машины ослоор нас барав учир нь тэрээр үхлийг хүлээлгэж чадахгүй байлаа. Иймээс үхлийг Бхагаватад санскрит хэлээр дурантавирийа (тодорхойгүй) хэмээдэг. Хэн нэгэн өөрийгөө нас эцэслэхгүй хэмээн бодох авч үхэл хүн бүрийг л хүлээн байдаг. Энэ амьдралын тань дараа дахин амьдрал буй. Эрхэм та ч үүнийг бас тунгаан бодох хэрэгтэй. Хэн ч энэ бие махбодь хамгаалалтад байна гэж хэлдэггүй, харин Бхагавад Гита-аас Сүнс нь жинхэнэ хүн агаад бие махбодь зөвхөн гадна өмсгөл гэдгийг мэдэх хэрэгтэй хэмээн сургасан байдаг. Хэрвээ зөвхөн гадна хувцсандаа л анхаарлаа хандуулан жинхэнэ хүнээ эс тоох аваас

Spread the love Нэгэн удаа огоорохуйн сахил хүртсэн номын багш нь өөрийн шавьдаа ариун Гитагийн хуулбарыг өгч түүнийг цаг ямагт судлаж байхыг зөвлөжээ. Виндхья уулын нэгэн агуйд суурьшин мөнөөхь шавь унших ажилдаа шамдан оров. Гэтэл агуйд жижигхэн хулгана үүрлэж, өдөр бүр Гитагийн хуудсыг мэрэх болжээ. Үүнд ихэд уурссан шавь хөрш тосгоноос нэгэн муурын зулзага авч ирж гэнэ. Ингээд зулзагаа хооллох сүү хэрэгтэй болов. Бодож бодож шавь ер нь үнээтэй болох нь зөв юм гэсэн дүгнэлтэнд хүрэв. Бурханы өршөөлөөр нэгэн сайн санаат хүн түүнд үнээ өгсөн авч зүрх сэтгэл бас л амарсангүй. Үнээгээ байлгах агуулах сав яах вэ? Үнээний аюулгүй, тав тухтай байдлыг хангахын тулд огоорсон шавь үнээний саравч барилаа. Гэтэл дараа нь шинэ санаа зовох зүйл гарч ирвээ. Үнээг өдөр бүр хооллож, услаж байх ёстой байдаг. Огоорсон шавь хэрэв тэрээр үнээнд анхаарал тавиад байх юм бол түүний чин бишрэлийн үйлчлэл зүтгэл муудах болно гэж сэтгэв. Иймээс тэрээр энэ ажлыг нэгэн малчинд даатгав. Тэр ч