Шрила Прабхупада нэгэн лекцэндээ, амьд бодгалийн өвчин нь ийм хэмээн тайлбарласан: Амьд бодгаль нь бууж өгөхийг хүсдэггүй, толгойгоо бөхийлгөхийг хүсдэггүй. Бууж өгөхийг хүсдэггүй нь бидний гол асуудал юм. Ийм ч учраас та бид энд байгаад байгаа хэрэг билээ. Тиймээ, бид өөрсдийн хүссэнийг л хийж болох ч эцсийн дүндээ энэ нь биднийг аз жаргалтай болгодоггүй.Оюун ухаан бүхий амьд бодгаль нь аажмаар дараахь мэдрэмж туршлагыг олж авж авч эхлэдэг. Кришнагаас хамааралгүй үйл хийх нь надад аз жаргал авч ирдэггүй юм байна, хэмээх. Би хичнээн хийх гэж хичээж оролдох нь чухал биш. Амьд бодгаль нь эцсийн дүндээ сэтгэл ханамжтай үлдэх тохиолдол хэзээ ч байдаггүй. Яагаад гэвэл энэ нь худал хуурмаг үзэл онол учраас тэр юм. Энэ нь бодит зүйл биш. Амьд бодгаль нь Дээд Бурханд бууж өгөөгүй цагт хэзээ ч бүрэн дүүрэн аз жаргалтай, сэтгэл ханамжтай болохгүй.Мэдээж хэрэг, Кришна биднээс бууж өгөхийг шаарддаггүй. Тэр хэрхэн ингэж чадах билээ? Тэгэх аваас энэ нь хайр биш болж хувирна. Хайр