Шрила Прабхупада нэгэн лекцэндээ, амьд бодгалийн өвчин нь ийм хэмээн тайлбарласан: Амьд бодгаль нь бууж өгөхийг хүсдэггүй, толгойгоо бөхийлгөхийг хүсдэггүй. Бууж өгөхийг хүсдэггүй нь бидний гол асуудал юм. Ийм ч учраас та бид энд байгаад байгаа хэрэг билээ. Тиймээ, бид өөрсдийн хүссэнийг л хийж болох ч эцсийн дүндээ энэ нь биднийг аз жаргалтай болгодоггүй.Оюун ухаан бүхий амьд бодгаль нь аажмаар дараахь мэдрэмж туршлагыг олж авж авч эхлэдэг. Кришнагаас хамааралгүй үйл хийх нь надад аз жаргал авч ирдэггүй юм байна, хэмээх. Би хичнээн хийх гэж хичээж оролдох нь чухал биш. Амьд бодгаль нь эцсийн дүндээ сэтгэл ханамжтай үлдэх тохиолдол хэзээ ч байдаггүй. Яагаад гэвэл энэ нь худал хуурмаг үзэл онол учраас тэр юм. Энэ нь бодит зүйл биш. Амьд бодгаль нь Дээд Бурханд бууж өгөөгүй цагт хэзээ ч бүрэн дүүрэн аз жаргалтай, сэтгэл ханамжтай болохгүй.Мэдээж хэрэг, Кришна биднээс бууж өгөхийг шаарддаггүй. Тэр хэрхэн ингэж чадах билээ? Тэгэх аваас энэ нь хайр биш болж хувирна. Хайр

АСУУЛТ: Хэрэв бид Кришна ухамсрын практикийг орхиж, өөрийн бодгаль чанарыг хөгжүүлэхийн тулд материаллаг эрдэм ухаануудаар хөөцөлдөх аваас өөрийгөө танин ухаарах бидний процесс зогссон гэсэн үг үү? ХАРИУЛТ: Хэрэв та Кришна ухамсрын практикаа орхиж, өөр ямар нэг өөрийгөө танин ухаарах процессоор хичээллэж эхлэсэн бол жишээ нь сэтгэл судлах сонирхох, ямар нэг эзотерик практикаар хичээллэх гэх мэт, тийм тохиолдолд таны өөрийгөө таньж ухаарах процесс зогссон гэсэн үг биш. Та ердөө өөрийгөө таньж ухаарах өөр арга замуудыг хүлээн авсан гэсэн үг. Гэхдээ та тодорхой нэг мөчлөгт буцаад Кришна ухамсарт ирэх болно. Энэ нь бага зэрэг тойруу зам гэсэн үг л дээ. Жишээ нь та төв замаар явж байгаад бага зэрэг замаасаа хазайж, амрахад зохимжтой сайхан газар, ямар нэг ресторан ч юмуу харсан байлаа гэж бодоё… Тиймэрхүү тохиолдолд олон дур татам зүйлсийг олж харж болно. Жишээ нь, кинотеатр ч юмуу. Та тийшээ очоод кино үзнэ. Кино үзэж байх үед танд, та буцах ёстой, буцаад төв замдаа орж, замаа