Үндсэн Цэс

Ведийн зурхай

Статистик

0 0 8 8 7 4
Users Today : 22
Users Yesterday : 26
Total Users : 8874
Views Today : 29
Views Yesterday : 33
Англи, Франц, Орос, Прусс (Герман), Америкийн бүхий л аз хийморьтой хүмүүс нь өөр өөрсдийн улс оронд кхола(бөмбөр), каратал (дэншиг буюу жижиг цан)-уудыг гартаа барьж, Чайтанья Махапрабхугийн нэрийг дахин дахин давтан дуулалдана. Тэр өдөр ирэх цагт санкиртаны давалгаан өндрөөс өндөрт халгин цалгих болно! Ай даа! Тэр өдөр ирэх үед, цагаан арьст британичууд Шачинанданагийн яруу алдрыг энд тэндгүй магтан ярилцацгаах бөгөөд ийн магтан алдаршуулах зуураа тэд гараа алдлан байж, өөр улс орны чин бишрэлтнүүдийг ах дүүгийн ёсоор найрсгаар тэврэх болно. Тэр өдөр хэзээ ирэх вэ? Тэр өдөр ирэх үед тэд, “Ай, Ари ахан дүүсээ! Бид хайрын их далай дахь Чайтанья Девагийн өлмийн өмөг түшгийг олсоон. Одоо биднийг тэвэрцгээ! – хэмээцгээнэ. Тэр өдөр хэзээ ирэх вэ?”   Шрила Бхактивинода Тхакур. Сажжана-Тошани сэтгүүл 1882 он Бэлтгэсэн: Балабхадра дас
Эмэгтэй хүн урт үстэй байх аваас тэрээр өөрийнхөө үсний хүчээр хамгаалагдаж байдаг. Гэхдээ үсээ сүлжсэн байх ёстой. Эмэгтэй хүний үс хэдийчинээ богино байна төдийчинээ түүний хамгаалагдмал байдал багасах ба төдийчинээ стресс хямралд өртөх нь хялбар байдаг. Урт үстэй эмэгтэйчүүд сэтгэл зүйн асар их хүчийг өөртөө шингээсэн байдаг. Аюурведийн эмч, сэтгэл зүйч Олег Торсуновын лекцээс *** Ведэд өгүүлснээр, эмэгтэйчүүдийг урт үстэй байхыг зөвлөсөн байдаг. Хэдийчинээ л боломжтой байна төдийчинээ урт үстэй байвал сайн. Учир нь Санчир гариг үсийг хариуцдаг бөгөөд хэрэв эмэгтэй хүн урт үстэй байх аваас тэр эмэгтэй өөрийн урт үсийг арчлах хэрэгтэй болдог ба ингэснээр тэрээр аль хэдийнээ тэвчил хатамжлал хийж байгаа хэрэг бөгөөд түүний бүх асуудал проблем үсэнд нь оршиж байдаг. Хэрэв эмэгтэй хүн үсээ тайруулах аваас тэрээр энэ бүх асуудал проблемоо өөрийн дотоод руу хөөн орууллаа гэсэн үг юм. Эмэгтэй хүний үсэнд түүний сэтгэл зүйн эрчим энерги хадгалагдаж байдаг бөгөөд ийм учраас өөрийн эцэг болон эр нөхрөөсөө бусад гадны ямар нэг
1966 оын эхэн үес бид Шрила Прабхупадатай хамт түүний өрөөнд прасад хүртэж байлаа. Тэнд 6-8аас ихгүй л чин бишрэлтнүүд байсан байх. Гэвч тэнд ямар нэг хоол идэх халбага, сэрээ, хутга байгаагүй. Тэр үед би, бид Баруунд “соёлгүй” гэж тооцогддог, гараараа хоол идэх арга зүйд суралцах хэрэгтэй болсноо хараахан мэдээгүй байсан юм. Энэ нь миний хувьд тэр чигтээ цоо шинэ зүйл байлаа. Ялангуяа хуруу гараа амандаа хүргэж болохгүй, тэгэх аваас энэ нь хэтэрхий зэрлэг бүдүүлэг гэж тооцогддог нь. Тийм байхад бид прасадамаа хэрхэн амандаа хийх болж байна? Би зүгээр л Шрила Прабхупадын хэрхэн идэхийг харж байлаа. Харин тэр хуруугаа амандаа огтоос хүргэхгүй байсан юм. Миний тухайд энэ тал дээр бүрэн бүтэлгүйтэж байлаа. Гэхдээ энэ бол өөр түүх… Шрила Прабхупада, өөрийн номын ахтай холбоотой “сэрээ хутганы” холбоотой нэгэн түүхийг бидэнд ярьж өгсөн юм. Прабхупада: Бон Махараж бид нар нэг удаа түүний зохион байгуулсан фестивал дээр хоол хамт идсэн юм.. Тэр бол “бара-сахиб” хүн л дээ(энгийн утга
Scroll to Top