Нэгэн удаа мэлхийнүүд өөр хоорондоо тэмцээн зохиохоор болжээ. Тэд хэн нь нэгэн их өндөр уулын оройд түрүүлж мацан гарж чадахаа үзэх болж гэнэ. Тэмцээнд оролцохыг хүссэн мэлхийнүүд тийм ч цөөнгүй байлаа. Эдгээр мэлхийнүүдийг хэрхэн бүтэлгүйтэхийг үзэх гэж ойн өнцөг булан бүрээс ойн амьтад маш олноороо хуран цуглажээ. Тэдэнд бяцхан мэлхийнүүдээр даажин тохуу хийж инээж хөхрөлдөх нь туйлын тааламжтай байсан хэрэг л дээ. Учир нь тэдэнд өгөдсөн даалгавар нь бараг л боломжгүй зүйл байсан юм.

Ингээд тэмцээн эхлэх болж, “Эхлэ!” гэсэн командтай зэрэгцэн мэлхийнүүд уулын оргил өөд мацацгаалаа.
Мөн үүнтэй зэрэгцэн ойн араатан амьтдын инээлдэн шоглох дуун цуурайтан хадаж эхлэвэй.

-“Та нар харж л байгаарай. Тэд нар одоохон бүгдээрээ унаж ойчицгооно!”

– “Ээ дээ энэ огт боломжгүй дээ. Тэд өөрсдийгөө юу гэж бодоо вэ?”

– “Та нарын оргил дээр гардаг гэж гонжийн жоо доо” гэцгээнэ.
Араатан амьтдын шуугилдан хашгирах дууг мэлхийнүүд сонсоод эхнээсээ нэг хоёроороо, ар араасаа уулнаас унацгааж эхлэв гэнэ.

Үзэгчид хашгирахаа үргэлжлүүлсээр байлаа:

-“За тэр харвуу, та нар өөрсдийгөө хир өндөр авирна гэж бодоо вэ? Та нар өчүүхэн, турьгүй амьтад шүү дээ”.

-“Энэ чинь тийм амар ажил биш хөөе, гэтэл та нар ийм жаахан, савар тань гулгамхай” гээд л.
Энэ шуугиан дундуур улам олон мэлхийнүүд арай гэж хүрсэн газраасаа ховхрон унаж, бууж өгч байлаа.

Багагүй хугацаа өнгөрч, бараг бүх мэлхийнүүд өнхөрч ойчсон ба зорьсон замаасаа буцсан байв.

Гэтэл цор ганц мэлхий л уулын оргил өөд мацахаа үргэлжлүүлсээр байв гэнэ. Инээлдэн хөхрөлдөх, шоолох, дооглон тохуурхах, “Энэ боломжгүй!” гэж чангаар хашгиралдаж байсан ч, зам нь хэдий бартаа саад ихтэй байсан ч тэр мэлхий дээшээ, дээшээ, улам дээшээ мацсаар л байлаа.
Бяцхан мэлхий уулын оргил өөд үргэлжлүүлэн авирсаар, авирсаар эцэст нь зорьсон газраа хүрэв. Тэр уулын оргил дээр гарсан байлаа!

Үүнийг хараад тэнд байсан бүхий л ан амьтад мэл гайхаж, цэл хөхөрцгөөв гэнэ. “Яаж энэ жаахан амьтан тэр өндөр, тэр аварга том уулын оргил дээр гарчихав?” гэцгээн шагшралдана.

Ингээд тэрээр уулнаас бууж ирсэн ба хурсан олон мөнөөхь мэлхий дээр шавааралдан, нэг нэгнийгээ түлхэлцэн байж очоод, “Та үүнийг яаж хийж чадав? Таны амжилтын нууц юунд байв?” хэмээн ам уралдан асууцгаалаа.

Гэвч бүх зүйл маш энгийн байжээ…

Тэр мэлхий таг ДҮЛИЙ нэгэн байсан ажгуу….

Бэлтгэсэн: Балабхадра дас

Эртээ урьдын цагт нэгэн томоо номын сан галд автаж гэнээ. Харин тэр олон ном бичмэлүүд дотроос ганц гар бичмэл л шаталгүй үлдэж гэнэ. Он удаан жилийг тэрхүү гар бичмэл номын мухлагийн тэртээ буланд хэвтэж өнгөрүүлжээ. Түүнийг тоож анзаардаг нэг ч хүн байсангүй. Нэгэнтээ тэрхүү мухлагийн эзэн өөрчлөгдөж гэнэ.

Шинэ мухлагийн эзэн ганц нэг хуудас цаас, номууд, гар бичмэлүүдийг эмхэлж цэгцэлж эхлэв. Тэгээд мөнөөхь хуучин гар бичмэлийг гаргаж хаяв гэнэ. Тэрхүү гар бичмэл хажуугаар өнгөрч явсан нэгэн тэнүүлчийн гар дээр санамсаргүйгээр ойчжээ. Тэнүүлч эр түүдэг асаах гэж нөгөө гар бичмэлээ гаргаж ирээд юуны өмнө түүн дээр бичсэн зүйлийг сонирхов. Гар бичмэл дээр: “Тэнгисийн эрэг дээрээс халуун чулуу олсон хүн амьдралдаа мөрөөдөж байсан бүхнээ олох болно” хэмээн бичсэн байв гэнэ. Тэнүүлч эр, үүнээс алдаад байх юм юу ч байхгүй болохыг ойлгож, тэнгисийг зүглэв. Тэрээр эрэг дээр таарсан чулуу болгоныг авч үзсэн боловч бүгд л хүйтэн байж. Тэгээд тэрээр тэрхүү чулуу болгоноо тэнгисийн давалгаан руу чулуудах болжээ. Ийм маягаар өдөр хоногууд, сар жилүүд ар араасаа урсан одсоор байлаа…

Гэтэл нэг удаа тэнүүлчийн гарт үнэхээр хав халуун чулуу баригдав гэнэ.. Тэрээр мөнөөхь чулууг газраас авснаа, сурсан зангаараа тэнгисийн давалгаа руу шидэж орхижээ.

Бидний амьдрал яг л энэхүү тэнгисийн эрэгтэй адил ба өдөр бүр бид өөрсдийн азтай хувь тавиланг эрж хайж байдаг. Гэвч эрсэн зүйлтэйгээ тааралддаг ч бид ердөө эрж хайж л сурсан болохоос жинхэнээсээ олж сураагүй учраас эрсэн зүйлийнхээ хажуугаар жишимгүй өнгөрдөг ажгуу.

Бэлтгэсэн: Балабхадра дас

Бид ойр дотныхондоо санаа зовж тэдний төлөө залбирдаг ч үр дүн байдаггүй. Саяхан нэг эмэгтэй надаас чухам юуг буруу хийгээд байгаа талаараа асууж байсан. Тэр эмэгтэй архи уудаг болсон хүүдээ л санаа зовж, түүнийг зөв зам мөр дээр гараасай хэмээн залбирдаг ч ямар ч үр дүнгүй байгаа тухайгаа ярьж, яах ийх тухайгаа асуусан юм л даа.

Нэгдүгээрт, ямар ч тохиолдолд бид өөр бусдын төлөө залбирах нь бидний хувьд ч нөгөө хүний хувьд агуу ач буянтай үйл байдаг. Тэр ч байтугай эндээс ямар нэг үр дүн харагдахгүй байлаа ч. Бидний ихэнхи нь хэзээ нэгэн цагт, хэн нэгэн бидний төлөө залбирч байсан учраас л бурханлаг зүйлийг сонирхож эхлэсэн байдаг. Үр дүн эргэлзээгүйгээр ирэх болно. Харин хэзээ гэдэг нь биднээс үл хамаарна.

Хоёрдугаарт, нөгөө хүнд маань мөн хүсэл байдаг гэдгийг харгалзаж үзэх хэрэгтэй. Бид өөр бусдыг өөрсдийн хүссэнээр амьдруулж чадахгүй шүү дээ. Тухайн хүнийг бид зөв зам дээр гараасай гэж л хүсч байгаа. Харин нөгөө хүн маань зөв замаар явахыг хүсэхгүй. Үнэн хэрэгтээ тэрээр, түүний явж буй зам мөр зөв зам мөр гэж тооцож байдаг. Түүний явж буй зам нь зөв гэж үзэж байгаа учраас л тэрээр тэгж амьдарч байгаа хэрэг шүү дээ. Түүнд тэгж амьдрах хүчтэй хүсэл байна гэсэн үг.

Харин бидэнд түүнийг өөрөөр амьдруулах хүсэл байна. Гэвч аль хүсэл нь ялах вэ? Аль илүү хүчтэй хүсэл нь ялна. Хэрэв тухайн хүнийг зөв зам дээр гаргах гэсэн бидний хүсэл түүний хүссэнээрээ амьдрах гэсэн хүслээс давж гарч байвал тэр цагт бидний хүсэл түүнд хүчтэй нөлөөлж чадна гэсэн үг. Хэрэв бидний хүсэл төдийлөн хүчтэй биш бол ерөнхийдөө томоохон үр дүн үл харагдана.

Тэгвэл энэ хүслийг яаж хүчтэй болгох вэ? Бид тухайн хүнийг өөрөөр амьдруулах гэж маш ихээр хүсч байгаа гэдгээ яаж харуулах вэ? Энэхүү хүсэл маань бидний зан байдлаар батлагдах ёстой. Хэрэв бид Бурханд хандаж залбирч байгаа бол бурханлагаар амьдрах хэрэгтэй. Бид бурханлагаар амьдраад ирэх үед өөрөөр хэлбэл Бурханы даган мөрдүүлэхийг биднээс хүсдэг, хүндлэл, сайхан сэтгэл, энэрэнгүй зан байдал болон өөр бусад зүйлүүдийг даган мөрдөх аваас бидний зан байдал өөрөө аяндаа бусад хүмүүст хүчтэй тусламж болох болно.
Бид бурханлагаар амьдарч байсан ариун гэгээн хүмүүс хэрхэн өөрийгөө авч явж байсан тухай түүхүүдийг үзэх эсвэл унших үед эсвэл зүгээр л тэднийг харснаар, бид ба бусад хүмүүс амьдралаа өөрчлөх урам зоригийг авдаг. Тэр ч байтугай хамгийн ихээр унаж доройтсон хүмүүс ч ариун гэгээн хүмүүс биеэ хэрхэн авч явж буйг хараад амьдралаа өөрчлөх урам зоригоор тэтгэгддэг. Тийм учраас хамгийн шилдэг хувилбар бол өөрөө ариун гэгээн мөн чанартай болох юм. Тэр үед үр дүн нь маш хүчтэй байх болно.

Хэрэв тийм боломж үгүй бол юу хийж болох вэ? Өөрийн бурханлаг дадал практикаа нэмэгдүүл. Тэр үед бидний залбирал илүү хүчтэй, илүү ач тустай болох болно.

Ведийн сэтгэл зүйч Олег Сунцовын лекцээс орчуулж бэлдсэн: Балабхадра дас